รอยยิ้มของเต้ย

 เร็ว ๆ นี้ดิฉันสวมบทบาทเป็นนาตาลี เกลโบวาไปสถานสงเคราะห์เด็กพิการทางสมองที่บ้านราชาวดีมา เห็นแล้วโลกและชีวิตของเราก็เปลี่ยนทันที จากที่เคย “อยากตาย…” เวลาฟังเพลงของหนูอ๊อฟ ปองศักดิ์กลับกลายเป็นว่าชีวิตเรามันช่างดีเหลือเกิน มีวันเวลาสดใหม่ที่รอเราทุก ๆวัน และยังมีคนที่รักเรารออยู่

                               นี่คือน้องเต้ย เขาพูดจาไม่ได้ และไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แต่เขาก็ยิ้มได้กว้างมากเมื่อได้รับการสัมผัสจากเรา (สารภาพอย่างไม่อายเลยว่าทีแรกเราก็แอบแหยงหน่อย เพราะมือน้องเค้าเต็มไปด้วยน้ำลาย แต่เราก็คิดได้ว่าอยากลองสัมผัสเค้าดู อยากรู้ว่าเค้าจะเป็นอย่างไร)น้องเต้ยทำให้เราเกือบร้องไห้ เขายิ้ม ยิ้ม ยิ้ม จนเราต้องยิ้มตาม

                              วันไหน “อยากตาย…” แนะนำอย่างแรง อ้อ! จะดีมาก หากหนีบคนที่คุณรู้สึกดีไปด้วยเพราะจะได้วางมาดเป็นนางงามไปเลย