ดอกกุหลาบสีขาว คืนวันศุกร์ และเรื่องราวของวินาทีสี่ทุ่ม

วันศุกร์มาถึงแล้ว ทำไมมันถึงมีบรรยากาศของความผ่อนคลายแฝงเร้นในความเคร่งเครียดอยู่นะ ตอนนี้เริ่มทะยอยทำอาร์ตเวิร์คไปบางส่วนแล้ว ตื่นเต้นไม่หยุดหย่อนเมื่อค่อยๆ เห็นหน้าตาของนิตยสารเล่มแรก หลังจากอีดิทงานไปแล้ว ถึงได้มีเวลานิ่ง ๆเขียนงานของตัวเองเสียบ้าง และพบว่าการเขียนบทบรรณาธิการยากชะมัด เราจะผสมผสานความขี้เล่นของหนังสือและบุคลิกจริงจังของตัวเองไว้อย่างไรดี

พี่ปุ๊กกี้คนดีน่ารักมาก อุตส่าห์โทรมาว่าข้างทางมีดอกกุหลาบสีขาวสวยมาก เราอยากจะรับไหม พี่ปุ๊กกี้คือคนเดียวกันกับคนที่ยอมตากแดดไปซื้อกุหลาบสีแดงมาให้เราไปแสดงความรู้สึกผิดที่ทำให้บางคนต้องรอนานแสนนาน เราบอกว่าเอามาเลยนะดอกกหุลาบสีขาว เสร็จแล้วก็ปล่อยให้มันนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานโดยไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปมอบให้ใคร

แกล้งทำตัวเป็นสาวทำงาน กลั้นใจตรวจงานอยู่ออฟฟิศถึงสี่ทุ่มจะได้ไม่ต้องมาเจอความโพล้เพล้ของตะวันตกดิน และความจริงที่ว่าเราต้องเหงาอีกแล้ว เพื่อนชวนไปดริงค์ แต่เราไม่อยากไป เราอยากอยู่นิ่ง ๆ ฟังเพลง อ่านหนังสือและคิดถึงใครบางคนให้ขาดใจตายไปเลยดีกว่า

 ถ้าโลกเราไม่มีโทรศัพท์มือถือก็คงดี พักนี้คิดบ่อย ๆว่าอยากปิดโทรศัพท์แล้วปล่อยให้ตัวเองอยู่ในโลกของความฝันดีกว่า….

“คนมีความสำคัญเพราะเราให้ความสำคัญ ถ้าเราหยุดให้ความสำคัญ เค้าก็หมดความสำคัญ” วาทะของพี่ต้น-อนุสรณ์ มูราคามิเมืองไทยว่าไว้ เอ่อ..พี่คะ พูดน่ะพูดได้ แต่อาการใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และภาวะเหม่อลอยทุกบ่ายจะให้ทำอย่างไรดี